Filmy fotograficzne występują w kilku formatach. Jeśli dopiero zaczynamy przygodę z fotografią analogową, warto wiedzieć, który z nich będzie odpowiedni do aparatu, który posiadamy.
Film małoobrazkowy – 135
Film małoobrazkowy, inaczej film 135, ma szerokość 35 mm, a typowy rozmiar klatki wynosi 24 × 36 mm. Jego krawędzie są perforowane, co umożliwia przesuw filmu w aparacie, a całość znajduje się w światłoszczelnej kasecie.
Można również kupić film w dłuższych rolkach przeznaczonych do samodzielnego ładowania do kaset.
Najpopularniejsza długość filmu pozwala na wykonanie 36 zdjęć, dostępne są również krótsze filmy.
Materiał tego typu wykorzystywany jest przez ogromną liczbę aparatów małoobrazkowych. Jeśli mamy Zenita, Prakticę, Canona, Nikona czy Minoltę na film 35 mm, prawdopodobnie właśnie takiego filmu potrzebujemy.
 |
| Ilustracja AI |
Film średnioformatowy – 120
Film 120 przeznaczony jest przede wszystkim do aparatów średnioformatowych. Ma postać rolki filmu o szerokości około 6 cm, zabezpieczonej papierem ochronnym.
W przeciwieństwie do filmu 135 nie ma jednego rozmiaru klatki. Ten sam film może być wykorzystywany do wykonywania zdjęć w różnych formatach – między innymi 6 × 4,5 cm, 6 × 6 cm, 6 × 7 cm, 6 × 8 cm czy 6 × 9 cm, a w aparatach panoramicznych również znacznie szerszych.
Filmy 120 wykorzystują między innymi aparaty Hasselblad, Mamiya, Pentax 645 i 67, Bronica, Kiev czy Pentacon Six. Również wiele prostych aparatów, takich jak Holga, wykorzystuje film 120.
Błony cięte
Błony cięte nie są nawinięte na rolkę. Poszczególne arkusze filmu ładuje się do kaset przeznaczonych do kamer wielkoformatowych.
Do popularnych formatów należą między innymi 9 × 12 cm, 4 × 5 cala, 13 × 18 cm oraz 18 × 24 cm.
Błony cięte sprzedawane są w pudełkach zawierających określoną liczbę arkuszy i wykorzystywane w kamerach wielkoformatowych, takich jak Mentor, Globica, Sinar czy FKD.
A co z APS?
Przez pewien czas na rynku funkcjonował również system APS (Advanced Photo System), wykorzystujący film o szerokości 24 mm umieszczony w specjalnej kasecie. Został wprowadzony w latach 90. XX wieku, ale nie przetrwał konkurencji fotografii cyfrowej i jego produkcję zakończono.
Nazwa cyfrowego formatu matrycy APS-C rzeczywiście wywodzi się od systemu APS – konkretnie od jednego z formatów obrazu tego systemu – ale APS-C nie był nazwą filmu fotograficznego.
dr Radosław Brzozowski