Ambrotypia to jedna z odmian tak zwanej mokrej płyty kolodionowej, czyli techniki, w której obraz powstaje na pokrytym warstwą kolodionu szkle lub czernionym metalu (ferrotypia, tintypia).
Technicznie rzecz biorąc, ambrotyp to nieco niedoświetlony negatyw kolodionowy, który oglądany na ciemnym tle daje wrażenie obrazu pozytywowego. To właśnie błąd ekspozycji miał przyczynić się do powstania tej metody.
Bardzo szybko doceniono jednak unikatowość i piękno obrazu ambrotypowego i zaczęto z metody tej korzystać tak intensywnie, że w wielu krajach ambrotypy czy ferrotypy stały się niezwykle popularną formą fotografii. Dość dodać, że był okres, gdy w niektórych stanach USA nawet zdjęcia do dokumentów wykonywano w technice mokrej płyty.
Również dzisiaj znakomita większość osób korzystających z techniki kolodionowej wykonuje właśnie pozytywy.
.jpg) |
| "Natalia", fot. Radosław Brzozowski ambrotyp |
Jak powstaje ambrotyp?
W celu wykonania ambrotypu płytkę szklaną pokrywamy roztworem kolodionu, w którym rozpuszczone są sole halogenków, zazwyczaj jodki i bromki. Następnie płytę taką, wciąż mokrą, uczulamy w roztworze azotanu srebra i naświetlamy.
Powstałe zdjęcie wywołujemy przed wyschnięciem płyty, czyli w ciągu kilku lub kilkunastu minut od rozpoczęcia pracy, a następnie utrwalamy, suszymy i werniksujemy dla nadania obrazowi właściwej trwałości.
dr Radosław Brzozowski